« حاليا محتاج اثبات آمده است * كه چو تو لا شىء را شىء كرده است ؟ » « 126 » تاسع از آيات عشره : وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ ؛ يعنى تحريك و تقليب رياح و بادها ، دليل است بر وجود صانع قادر عليمى فوق عالم كون و فساد ؛ زيرا كه چنان لطيف و خفيف آفريد حضرت خداوند جسم باد و هوا را كه دخول مىكند در جميع اعضاء و اجزاء اجسام نباتات و ابدان حيوانات و بنى نوع انسان و نفع مىرساند و ترويح و تفريح مىكند و باز خارج مىشود و ضرر نمىرساند در اعضاء و بطون آنها ، به جهت لطافت باقى نمىماند و باعث فساد نمىشود چنان كه زيادتى آب در نباتات و حيوانات و انسان باعث ضرر و فساد مىشود و خواصّ تربيت آفتاب و ساير كواكب از حرارت و برودت كه باعث طبخ و نضج است به واسطهء هوا به جميع اعماق اعضاء و اجزاء مولّدات ثلاثهء معدنيّه و نباتيّه و حيوانيّه مىرسد و تأثير كامل مىنمايد . و اگر جسم لطيف هوائى ، واسطهء فعل اجرام سماويّه در مولّدات كثيفهء ارضيّه نبود اختلال كامل در خلقت آنها پيدا

--> - چو عقلش كرد در هستى توغّل * فروپيچيد پايش در تسلسل ظهور جملهء اشيا بضدّ است * ولى حق را نه مانند و نه نِدّ است چو نبوَد ذات حق را ضدّ و همتا * ندانم تا چگونه داند آن را ندارد واجب از ممكن نمونه * چگونه داندش آخر چگونه ؟ ! زهى نادان كه او خورشيد تابان * بنور شمع جويد در بيابان ( 126 ) - اين بيت از كتاب « ولايت نامهء » جناب « آقا محمّد هاشم درويش شيرازى » سى و سومين ركن سلسلهء عليّهء ذهبيّه متوفّى به سال 1199 هجرى قمرى است . ترجمهء احوال ايشان در مقدّمه همان كتاب بقلم « حضرت راز » شارح « مصباح الشّريعة » مرقوم است رجوع شود .